Menu

Warme bakker

12 juni 2015

De seniorenorganisatie ANBO heeft samen met Woonz.nl onlangs een onderzoek uitgevoerd onder leden en niet-leden over wonen en verhuizen door ouderen. Voornaamste conclusie uit het rapport:

“Hoewel twee op de drie (63%) van de onderzochte senioren wel eens nadenkt over verhuizen naar een seniorenwoning, komen de meesten van hen (86%) niet in beweging. Eén op de drie (31%) denkt niet dat verhuizen nodig is en wil er pas serieus over nadenken als het echt noodzakelijk is. “Dan kom je te laat in actie: er spelen al vaak fysieke beperkingen of aandoeningen en het is dan veel moeilijker om een geschikte woning te zoeken,” zeggen ANBO-directeur Liane den Haan en Woonz-directeur Annemiek Schut.”

Ik moest hier aan denken toen ik onlangs op social media een stripje langs zag komen dat bestond uit twee plaatjes; twee vrijwel identieke tekeningen. Op het eerste plaatje zie je iemand die aan een grote groep mensen de vraag stelt: “wie wil er verandering?” Iedereen steekt de hand op. Op het tweede plaatje hetzelfde beeld, maar nu met de vraag: “wie wil er veranderen?” De handen blijven omlaag…tussen willen en doen zit soms een hele wereld.

In de praktijk zien wij dit beeld als volgt vertaald: ouderen die eigenlijk veel te lang thuis blijven wonen. Enerzijds als gevolg van het huidige overheidsbeleid, anderzijds: men wil graag thuis blijven wonen. Dat is zo begrijpelijk: bij het ouder worden vallen er vaak heel veel zaken om je heen weg. Dingen die overblijven koester je en worden steeds belangrijker en in de belevingsfeer vaak ook veel groter. Kennissen die nog zo vaak langskomen; komen die eigenlijk wel zo vaak? En die omgeving die zo goed naar je omkijkt… ze maken zich heel veel zorgen om je en ‘moeten’ wel. Natuurlijk is het soms ook anders: gelukkig maar! Omzien naar elkaar is een groot goed en noaberschap zoals men dat in de Achterhoek noemt is een heel goede zaak. Maar er kan een moment komen dat tijd en kennis ontbreekt om die zorg te geven die eigenlijk nodig is. Veelal is dat het moment waarop een keuze gemaakt moet worden; tenminste: als er dan nog een keuze te maken is… De zorgwereld staat de laatste jaren nogal op zijn kop, verzorgingshuizen sluiten de deur of doen pogingen om toch mensen ‘binnen’ te halen. Men biedt woonruimte met zorg op afroep. Klinkt mooi, maar dat is in de praktijk vaak al een gepasseerd station.

Momenteel merken wij een toenemende vraag voor een plaats bij ons in De Wilgenhoeve. Een ontwikkeling die ik van meerdere collega’s hoor in de particuliere zorgwereld. De prijsverschillen worden kleiner tussen regulier en particulier. De verschillen in wijze van verzorging??? Ik laat het aan anderen over daar een oordeel over te vellen. Wel weet ik hoe wij zorg geven: betrokken, respectvol, warm en met heel veel deskundigheid op de werkvloer. Altijd proberen je te verplaatsen in de situatie van diegene die van onze zorg afhankelijk is. Ooit was er de slogan: de particuliere zorg is ‘de warme bakker’ onder de zorgverleners. De echte warme bakkers lijken steeds meer het veld te moeten ruimen in de strijd met de grote jongens. Binnen de particuliere zorg proberen wij echter al bijna tien jaar (12 september: zet het in uw agenda) die warme bakker te zijn. Liefde voor het vak; dicht bij je klanten staan en een goed product leveren: iets waar je trots op kunt zijn. Kortom: ‘zorg die verder gaat dan verzorging’.

Oh ja, ons brood komt trouwens ook nog steeds van een warme bakker…